Mooie raakbare vrouw

Mooie raakbare vrouw
Wat ben je welkom
Staand in je kracht
Stralend in het volle licht
Schitterend zijn

Mooie raakbare vrouw
Je bent zichtbaar
In alle vezels voelbaar
In elke cel liefdevol aanwezig
Soms nog wat onwennig
Wat ben je welkom

Welkom mooie raakbare vrouw
Welkom moeder
Welkom kunstenares
Welkom schrijfster
Welkom zangeres
Welkom podiumbeest

Open je ogen naar een wereld die je nog niet eerder zag.
Open je hart voor de liefde die je nog niet eerder hebt ervaren.
Open je armen voor alle ervaringen waar je nog geen weet van hebt.
Open je schoot voor het innerlijke kind wat bescherming nodig heeft.

Mooie raakbare vrouw, ik ben klaar voor jou, je bent zo welkom.

Geen gezeik... of wel?

Vanmorgen stond ik weer eens in de sportschool. Achter elkaar bleven er maar negatieve gedachten komen. Elke keer weer het beste van mezelf geven om fysiek klaar te zijn voor de Kilimanjaro, mezelf blijven motiveren om mezelf te blijven voeden. Een aantal doelen zijn behaald nu, wat geweldig is, en er is nog zoveel meer te doen. Ik heb het koud, mijn knieën doen pijn, ik moet een nieuwe balans zoeken met mijn voeding nu ik weer meer dingen mag eten, ik heb niet altijd meer zin om te sporten. Wil ik nog wel verder afvallen, jeetje wat is die training zwaar, mensen begrijpen echt niet hoe zwaar het is. Ik kan dit echt niet, waarom wil ik dit eigenlijk? Ik moet nog een lijst maken met alle benodigdheden en o ja ik moet vaccinaties halen. Ik wordt al misselijk als ik er alleen maar aan denk. Zal ik stoppen? Een hoop bullshit en gezeik...





En toch laat ik het er zijn want blijkbaar zit er iets dwars.
Waar het wel over gaat? Over een laag die veel dieper zit. Dat ik me ervan bewust ben geworden dat mijn hart gesloten is. Ik heb zoveel liefde en warmte om me heen, maar ik laat het gewoon niet binnen. Omdat dat nog te bedreigend voelt, ik geen idee heb wat ik daarmee aan moet. Ik ben zo bang om opnieuw gekwetst en afgewezen te worden. Tijdens Tandava (meditatieve dans) werd het heel mooi duidelijk: het was ontzettend warm in de zaal en van binnen voelde ik me ijskoud. En zo voelt het altijd. Ik heb ontzettend veel lieve mensen om me heen, maar ik ga nooit echt een diepe verbinding aan. Met niemand. Ook met mijn ouders niet. Als ze echt dichtbij willen komen zorg ik er (onbewust) voor dat dat niet gebeurt. Vanuit schijnveiligheid. Als het niet goed met me gaat zorg ik dat ik alleen ben. Omdat ik van mezelf weet dat ik mij kan vertrouwen. Toen ik voor het jaarprogramma van 365 dagen succesvol vrienden opbelde om te vragen wat mijn meest vreselijke eigenschap was kreeg ik meerdere malen terug: ik weet niets te bedenken, behalve dat ik het zo jammer vind dat je uiteindelijk altijd weer uit contact gaat. AU. Dit weekend las ik het boek 'Liefdesbang' van Hannah Cuppen. Nog meer au :( En heel verhelderend.



Zo ook met mannen. Ik wordt nu kennelijk zichtbaar voor mannen, waar ik elke keer nog enorm van schrik als ik van wildvreemde mannen aandacht krijg op straat. Tuurlijk is dat stiekem best leuk, maar ik heb geen idee wat ik daarmee aan moet. Voordat een man maar een poging heeft gedaan om dichterbij te komen heb ik hem allang afgeserveerd zodat ik er ook niets mee hoef. Ik zie dat het een prachtig cadeau is dat ik dit nu zie en voel. Het raakt me enorm en het doet pijn. Ik besef hoe hardnekkig overlevingsmechanismen kunnen zijn. En dat ik er ook gewoon nog ben dankzij dit mechanisme.



Ik voel me raakbaar en kwetsbaar zonder mijn fysieke muur. Hoe fantastisch het ook is die -18 kilo, ik moet er ook aan wennen. Aan een heel nieuw lichaam waar ik me niet meer achter kan verschuilen. Aan zichtbaar zijn en liefde leren ontvangen en toelaten. Ook als het bedreigend voelt. En met dit mooie proces ga ik aan de slag. Wat soms wat meer aandacht naar binnen toe vraagt. Wat maakt dat ik soms even geen puf heb om allerlei acties neer te zetten en mensen over te halen om me te steunen. Omdat ik die aandacht even voor mezelf nodig heb. Want als er straks geen berg meer is om naartoe te leven, gaat mijn leven gewoon verder. En voor wie doe ik het dan? Ik hoop dat ik dan mijn motivatie kan vinden in de liefde voor mezelf...

Waar ligt de grens...?

Vorige week kreeg ik van mijn trainer in de sportschool weer een nieuw trainingsschema. In voorbereiding naar de Kilimanjaro hebben we een trainingsplan opgesteld om mijn lichaam (en geest) zo goed mogelijk voor te bereiden op deze uitdaging. De eerste dag van het nieuwe trainingsschema kwam er ineens intense woede om de hoek kijken. Ik vervloekte mijn trainer van binnen, hoe kon hij me zo'n zwaar schema geven? Ik kon dit echt niet aan!



Stemmetjes
Okee, inmiddels gaat het beter. Van 2x naar 4x per week trainen is wennen. En vraagt om nog meer inzet en motivatie. Maar wat me intrigeerde was die woede en dat stemmetje dat me vertelde dat ik het niet aan kon. Sinds ik fysiek intensief train kom ik deze namelijk om de haverklap tegen. Op de crosstrainer, wanneer ik alles probeer te geven om zo effectief mogelijk te trainen bijvoorbeeld. Voortdurend wordt er een soort kanon van hulpkreten afgevuurd: pas op, als je nog even doorgaat zo dan raak je buiten bewustzijn, je gaat dood, je kunt het beter rustiger aan doen, je mag ook wel 10 minuten doen in plaats van 20, de trainer is er even niet neem maar even pauze, je hebt wel genoeg gedaan vandaag, laat toch lekker zitten joh het heeft allemaal geen zin! En zo kan ik nog even doorgaan.

Dissociatie en pijn
Naast die gedachten is er paniekgevoel in mijn lichaam. Mijn lichaam dat nog niet goed weet hoe om te gaan met pijn. En neiging heeft tot dissociatie. Als kind dissocieerde ik heel erg veel. Ik kon de heftige situatie waarin ik zat niet aan en het hielp om te 'verdwijnen' in mijn eigen wereldje. Ik was op dat moment dan ook echt even niet in mijn lichaam, ik kon er als het ware boven zweven zodat ik niets voelde.
Een heel effectief afweermechanisme dat veel voorkomt bij PTSS. Maar inmiddels niet meer zo handig. Want als ik er niet meer bewust bij ben kan ik ook niet meer actief handelen als dat nodig is.



Doordat ik goede traumabehandeling heb gehad bij Nico Drost van Tantra Touch, heb ik geleerd hoe ik meer bewust in mijn lichaam aanwezig kan blijven, ook als er wel (emotionele) pijn of trauma is.
Echter bij het sporten lijkt het weer een ander level dat ik tegen kom. De pijn van sporten is niet zo heftig als emotionele pijn soms is. Maar ik nam waar dat ook bij deze pijn mijn lichaam neiging heeft tot dissociatie.

Poortwachters
In het boek 'Start vandaag met lichter leven' van Robert Bridgeman kwam ik een belangrijk stuk tekst tegen met daarin uitleg over poortwachters, ego en pijn. 'Pijn is de poort naar groei' schrijft hij. Super interessant en enorm herkenbaar. Poortwachters die je kunt tegenkomen zijn: weerstand, onrust, twijfel, slaperigheid en verlangen. Ik kom ze allemaal regelmatig tegen. Er is namelijk continue verandering en mijn ego wil dat liever niet. Herken je dat? Dat je je iets voorneemt wat goed voor je is en je gaat twijfelen en denkt: nou ik doe het wel een andere keer. Of denkt: ik ben nu te moe hoor, ik ga maar niet sporten. Doordat mijn doel heel helder en groot is, lukt het me om door deze poortwachters heen te gaan en me niet te laten weerhouden, al kost dat soms wel moeite.



De grens
Deze week ben ik begonnen met mijn lichaam en ego gerust te stellen als ik intensief sport. Ik spreek van binnen uit: je bent veilig, je kunt het prima, de pijn die je voelt zijn je spieren die verzuren, er gebeurt niets met je wat je niet aan kunt, het is een sensatie van pijn in je spieren, je doet het prima, je hebt genoeg zuurstof. Enzovoorts. En ja het helpt. Al blijft het een enorme uitdaging om echt bewust erbij te blijven en mezelf niet te identificeren met de pijn. Ik ben niet de pijn, ik heb pijn. En ja waar ligt de grens? Wat is een grens vanuit bescherming en welke grens wordt echt door mijn lichaam aangegeven? Interessant proces...
Ik hoop dat over een paar weken de workshop bij Wim Hof, beter bekend als de Iceman, mij daar nog meer wijsheid in zal gaan brengen. Ik kan in ieder geval bijna niet wachten op dat ijsbad :)

Just speak...

Afgelopen week had ik een interview op de radio. Voor de eerste keer. En wat heb ik ervan genoten. Het was 6 minuten maar had wat mij betreft wel een uur mogen duren. Niet omdat ik zo graag over mezelf vertel ofzo, maar gewoon omdat ik merk dat het zo helend werkt. En ik zoveel te vertellen heb. Het is alsof er een stop uit is getrokken en het nu allemaal mag gaan stromen. Ik vind het fijn om over mijn ervaringen te vertellen, vanuit kracht en kwetsbaarheid, en daar ook weer andere mensen mee te inspireren en te raken. En mijn mooiste ervaring daarin is dat wanneer ik mijn kwetsbaarheid laat zien, ik vaak direct ook een diepere verbinding krijg met degene met wie ik praat. Die dan vaak ook zijn of haar kwetsbaarheid laat zien.



Veteranen
Zo ook dit weekend. Ik was uitgenodigd om een dag met een stand te komen staan voor mijn actie op de reünie van UNIFIL. Een dag voor veteranen uit Libanon. Ik had weinig idee wat ik me erbij voor moest stellen maar ik stapte er gewoon open in, zonder veel verwachtingen. Na de officiële opening werd de sfeer wat losser, informeler. Mannen die elkaar na lange tijd weer ontmoetten en gezelligheid alom. En toch bleef ik me onprettig voelen. Omdat ik nog iets anders waarnam. Namelijk veel en groot verdriet. Achter het glimlachen, de stoere houding en trots ging veel meer schuil. Ondertussen kwam ik steeds meer in aanraking met mannen die te maken hadden gehad met trauma. De stand naast mij was bemand met allemaal veteranen die ontzettend aan het knokken zijn om hun leven weer op te pakken en hun trauma te verwerken. Ik had boeiende gesprekken met hen over de impact van een oorlogstrauma en herstel.
Een moeder van een veteraan met PTSS kwam naar me toe, geraakt door mijn missie en actie. We hadden een mooi gesprek. Aangrijpend vond ik het om haar verdrietige ogen te zien, omdat haar zoon zo voor zijn leven moet strijden en nog een lange weg te gaan heeft. En zij zich zo machteloos voelt.



Eenmaal op de terugweg in de bus, kwam er een veteraan naast mij zitten. Hij vroeg me hoe ik op de reünie terecht was gekomen en ik vertelde over mijn actie. Ik vroeg hem naar zijn diensttijd en over hoe hij dat had ervaren. Hij vertelde dat hij vanaf zijn 19e tot zijn 39e had gediend in Libanon. En dat bij alles in het leven er leuke en minder leuke dingen zijn. Waarna zijn ogen zich vulden met tranen. En hij vertelde dat het heel heftig was geweest. Dat het niet uit te leggen is. Dat de 'minder leuke dingen' hem nog steeds konden nekken. Waarna hij pauzeerde, om zichzelf te herpakken. Over hoe hij als onbevangen jong volwassen jongen dacht dat hij een leuke tijd zou gaan hebben in Libanon, zoals dat toen nog werd voorgeschoteld. En nu twintig jaar van zijn leven kwijt is. Ik zag de pijn in zijn ogen. Ik vroeg hem naar zijn leven na de dienstplicht. Hij vertelde dat hij sinds 1980 terug is gekomen. Dat hij daarna een leven heeft geprobeerd op te bouwen, wat niet mee viel. Dat hij blij is dat hij werk heeft. En dat het hem pijn doet dat alles over de tijd in Libanon wordt verzwegen. Dat er geen hulpverlening beschikbaar is voor deze groep mensen en het  pijn doet dat ze worden ontkend in hun trauma's. Dat dit soort dagen helpen om het enigzins te verwerken. Omdat veteranen onder elkaar elkaar begrijpen. En de buitenwereld er niets van snapt.

Eenmaal uit de bus drukte hij me op mijn hart: ga door met wat je aan het doen bent. Kinderen zijn zo belangrijk. Ik drukte hem op zijn hart, dat het okee was om zijn tranen te laten gaan. Waarop hij antwoordde: ja, maar niet in een volle bus. Waarna we afscheid namen. En ik geraakt de trein in stapte.



Wat ik opvallend vond is dat er veel gedeeld werd, maar het verdriet blijkbaar minder gedeeld werd. Waarom mag dat er vaak niet zijn in onze maatschappij? Ook ik kreeg vanuit huis mee om vooral niet de vuile was buiten te hangen, stel je voor. Inmiddels ervaar ik hoe bevrijdend het is om te mogen spreken. Het is zeker niet DE manier om te helen, daar is veel meer voor nodig. Maar om het ruimte te kunnen geven, je te kunnen verbinden met mensen en het niet helemaal alleen te hoeven dragen. Het gaat er niet om wat er precies is gebeurd, maar om hoe jij het hebt ervaren. Dat kan namelijk per gebeurtenis en per persoon verschillen. Mezelf erkennen in wat ik heb ervaren en gevoeld was voor mij een belangrijke stap naar heling. Niet om eindeloos te blijven hangen in het verleden, maar om het ruimte te geven en zo ook plaats te maken voor de toekomst.



Ik hoop vanuit heel mijn hart dat Defensie snel gaat erkennen dat er meer mogelijk is dan alleen psychotherapie en EMDR. Dat Somatic Experience een effectieve manier is om trauma aan te pakken. Ik denk dat dat veel veteranen verder zou kunnen helpen in hun proces. De ervaring dit weekend heeft me in ieder geval weer heel bewust gemaakt van het feit dat ik vooral door moet gaan met mijn missie. Er is nog een hoop te doen...

Geld en liefde...

Tja geld... Geld is iets waar ik al heel lang mee worstel. En waar ik niet zoveel van snap. Vaak vind ik het totaal niet boeiend, en toch heb ik er elke dag mee te maken en is het juist ook wel belangrijk. Zeker sinds ik mijn KiliChallenge ben gestart, word ik geconfronteerd met mijn slechte relatie met geld. Alle diensten en spullen in natura zijn er in overvloed, geld gaat veel lastiger. Om aan mensen te benoemen welk bedrag ik nodig heb, om mensen te vragen om een donatie te doen. Ik krijg het bijna mijn strot niet uit. In mijn ideaalwereld is er geen geld en ruilen we gewoon alles. Maar ja zo werkt het niet hier op aarde.



Uitdaging
Daarom wilde ik de uitdaging aan gaan om uit te zoeken hoe dat nou bij mezelf werkt. Alles wat ik in mijn leven zie, is tenslotte een spiegel van wat er binnenin mij gebeurt. En omdat ik wist dat Arianne van Galen daar ontzettend veel van weet en ook playshops in geeft, heb ik haar gevraagd of ze mij een deelname aan haar playshop wilde sponsoren. En dat wilde ze! Iets waar ik me enorm dankbaar voor voel.

Overtuigingen en boodschappen
Tijdens de playshop bleek dat ik vol zat met negatieve overtuigingen rondom geld. Ik begon met: 'Geld is voor mij lastig en belemmert me. Een heet hangijzer wat veel angst meebrengt.' En zo waren er nog veel meer. Niet heel handig. Daarnaast onderzochten we in tweetallen welke boodschappen rondom geld je hebt meegekregen vanuit je jeugd. Dat vond ik heel lastig, omdat ik me heel weinig meer kan herinneren van mijn jeugd. Waarschijnlijk doordat ik veel in mijn eigen wereldje heb geleefd. Wat ik wel heel nadrukkelijk heb meegekregen is dat je heel hard moet werken voor je geld, ook al gaat dat ten koste van alles wat je belangrijk vindt.



Ontvangen
Wat ik meest confronterend en leerzaam vond was om te ontdekken tijdens een meditatie, dat ik geen verbinding kon maken met geld. Ik wilde er absoluut niets mee te maken hebben, het voelde heel bedreigend. Ik was er van onder de indruk, ik had me nooit eerder beseft dat dit zo was. Dat het voor mij niet veilig voelt om te ontvangen. Terwijl geven me heel makkelijk af gaat.
Een super mooi inzicht. Ik geloof dat alles energie is en ik besefte me later dat ik eigenlijk in alles moeite heb met ontvangen. Als ik bijvoorbeeld een compliment krijg zeg ik netjes dank je wel, maar echt binnen laten komen doe ik het niet. Mijn hoofd beaamt vaak dat het compliment mooi is en terecht, maar het echt voelen lukt me meestal niet. Hetzelfde is het geval met liefde.Waarom laat ik dat niet toe? Dat is iets wat ik komende tijd verder mag onderzoeken voor mezelf. En waar ik mee mag oefenen. Om echt te ontvangen, en daar met mijn hele bewustzijn bij te zijn. Om het echt binnen te laten komen.



Genieten
Een ander inzicht dat ik kreeg bij deze playshop is dat ik niet zo gewend ben aan genieten en lol maken. Zeker vanuit mijn jeugd ben ik meer gewend aan pijn en serieuze zaken. En ook dat is waar ik meer mee mag gaan oefenen. En daar heb ik zin in!!! Het mooie is dat alleen maar bijdraagt aan overvloed :)
Ook heb ik meegenomen uit deze dag dat geld is wat het is. Het was verhelderend om het even los te koppelen van alle emoties en associaties die ik er zelf mee gemaakt heb. Dat het gewoon papier is en een ruilmiddel om van alles te kunnen doen.




Ik heb de playshop van Arianne als superfijn ervaren. Arianne weet waar ze het over heeft en deelt haar eigen verhaal en ervaringen. Wat ook weer heel inspirerend is en veel in beweging zet. Daarnaast weet zij als geen ander de kern te pakken van wat er bij je speelt en geeft ze je terug wat je ermee zou kunnen doen.
Het was waardevol om het in een groep mensen er eens over te hebben en te zien hoe het voor iedereen weer anders was, de relatie met geld. Wil jij ook inzicht krijgen in hoe geld voor je werkt en voor je kan werken? Kijk dan even op de website van Arianne.

Van vulling naar voeding...

Twee maanden geleden nam ik een besluit: okee ik ga die berg beklimmen, ik ga 100% voor dit avontuur. Maar ik wist ook: als ik zo doorga met mijn lichaam te belasten, ga ik die berg niet halen. Ik besefte me toen dat er echt noodzaak was om met mijn voeding en beweging aan de slag te gaan. Iets waar ik enorm tegenop zag. Want hoe vaak had ik dit niet al geprobeerd? Alle diëten, methodes en programma's was ik meer dan zat. Ik had er weinig vertrouwen in. Zag er tegenop om af te kicken van de suiker en allerlei voedsel die niet goed voor me was.

Eetstoornis en emoties weg eten
Vanaf dat ik 9 jaar was heb ik al een eetstoornis, ik weet bijna niet beter. De vele hoeveelheden suiker, moe voelen, overgewicht, weinig bewegen. Dat voelde eigenlijk wel comfortabel. En toch ook weer niet. De laatste jaren had ik niet meer echt last van eetbuien, maar ik gebruikte voedsel voor allerlei redenen. Als ik zaterdagavond alleen was, was dat een goede reden om allerlei lekkers in te slaan. Want dan was het in ieder geval gezellig. Of wanneer ik iets moeilijks had meegemaakt. Of als ik iets te vieren had. Of als ik moe was en hard had gewerkt. Of als ik me gewoon onrustig voelde door emoties die gezien wilden worden. Er was altijd wel een reden. Mijn bloedsuikerspiegel was zo labiel dat ik leefde van suikershot naar suikershot. Onderhuids was ik bang dat ik het zonder eten niet vol zou houden. En als ik af zou vallen, ik me niet meer veilig zou voelen. Die muur is er dan tenslotte niet meer.




Verlangen
Toch, ergens diep van binnen was er ook een enorm verlangen voelbaar. Om energiek te zijn, me goed te voelen in mijn lichaam en om beter te zorgen voor mezelf. Om gewoon weer mee te kunnen rennen met de kinderen waarmee ik werk. Om geen slaaf meer te zijn van mijn voedsel. En ik besloot om daar op door te gaan. Vol goede moed benaderde ik Monique Bos van Voeding&Co. Ik kende Monique al wat langer en na het eerste gesprek was ik om. Monique bood aan om mij in natura te sponsoren om me zo te helpen bij mijn missie. Zij was de eerste die deel uitmaakte van mijn Support-Team.




Metabolic Balance
De motivatie was bij ons allebei groot en wat me aanspreekt aan het programma van Metabolic Balance, is dat het wordt samengesteld op basis van je bloedwaarden. De eerste weken waren heel zwaar. Ik voelde me wankel, mijn lichaam moest in balans komen. En spanningen weg eten was er niet meer bij, waardoor er heel veel emoties vrij kwamen waar ik mee had te dealen. Gelukkig was daar Monique, die samen met mij startte met het programma en die er altijd voor me is. Samen kwamen we door die eerste weken heen en ik ging me steeds beter voelen. Wat ik zo waardeer aan Monique is dat ze vanuit haar passie voor en kennis over voeding heel goed kan uitleggen hoe voeding werkt in je lichaam. Daardoor ben ik veel dingen beter gaan begrijpen. En dat ze ook gewoon mens is die als geen ander weet aan welke verleidingen je soms blootgesteld wordt. Ze zal je nooit vermanend toespreken maar is er oprecht om samen te kijken naar hoe je lichaam zo goed mogelijk in balans kan komen.

Bewustzijn
Inmiddels gaat het heel erg goed. Ik heb mijn balans gevonden en ben 15 kilo afgevallen. Ik voel me veel rustiger, helder in mijn hoofd, het biedt me structuur en duidelijkheid. En ik heb mega veel energie! Mijn smaak is veranderd en ook mijn kijk op voeding. Het mooie is dat ik heel geleidelijk afval. Natuurlijk wordt ik regelmatig getriggerd. Op het moment dat ik op een feestje per ongeluk naast de chocoladetaart en appeltaart ga zitten, langs de snackbar naar huis rijd en trek heb, de taai taai weer in de winkel zie liggen. Maar ik weet dat het me niet voedt en het me verder weg brengt van waar ik naar toe wil: de Kilimanjaro en de oorlogskinderen. Daarnaast kan ik nu bewust waarnemen dat het vaak een gedachte is die volgt op een impuls van een geur die ik ruik. Zonder dat daar actie op hoeft te volgen. En spanningen zijn sinds dit voedingsprogramma direct voelbaar in mijn kaken die verstrakken. Wat me heeft leren luisteren naar mijn lijf. Ik voel nu dat het spanning is en dat ik het niet weg hoef te eten maar mag ontladen. Mijn bewustzijn van mijn lichaam is aanzienlijk groter geworden. Mijn veiligheid bied ik mezelf nu aan van binnenuit in plaats vanuit iets buiten mezelf.



Binnenkort gaan we starten met af en toe weer voedingsmiddelen die ik nu niet mag toe te voegen aan mijn voedingsprogramma. En dat vind ik spannend. Om uit te proberen hoe mijn lichaam reageert. Maar gelukkig blijft Monique me begeleiden tot op de berg. En daar ben ik reusachtig blij mee!!! Elke kilo die niet mee hoeft de berg op is meegenomen tenslotte.





Wil je meer weten? Neem dan contact op met Monique van Voeding&Co in Utrecht.
Zij vertelt je met alle liefde er meer over.

Waarom klimt Michelle voor War Child?

Michelle klimt voor War Child from Michelle Boogaert on Vimeo.

Lief klein meisje

Lief klein meisje in mij,

Wat word ik blij als ik naar je kijk. Die prachtige glimlach en je stralende ogen. Vol fantasie en plannen. Altijd druk met alle 14 poppen les te geven en te verzorgen. Zo heerlijk onbevangen en zonder schaamte. Wat ben je mooi.

Ergens onderweg raakte je dit kwijt. Er gebeurde een hoop en het was teveel. Je ogen verloren hun glans en achter je glimlach verscheen pijn. Je voelde je onveilig en bouwde een fysieke muur om jezelf heen. Om niet te hoeven voelen en de pijn zoveel mogelijk buiten te houden. Wat heb ik veel bewondering voor jou, dat je het hebt overleefd en altijd hebt geloofd in je innerlijke kracht. Dat je je al die jaren staande hebt kunnen houden. Dat je uiteindelijk hebt gekozen voor het leven.

En nu lieve schat, is er een nieuwe fase aangebroken. Het is veilig nu. Kom maar terug zoals je was. Weet dat ik je draag, dat je veilig bent in mijn liefdevolle armen. Je hoeft je niet meer te verstoppen, je mag je muurtje langzaam afbreken. Je mag jezelf laten zien, in alle kwetsbaarheid. Je hoeft je niet meer te beschermen en te schamen. Je bent het waard om vol in het licht te staan en te genieten van de warmte.
Om te genieten van je creativiteit, levensvreugde en levenskracht. Vertrouw maar, de kracht die je altijd hebt gevoeld zal er altijd zijn. Samen beklimmen we de Kilimanjaro, vol vertrouwen, hand in hand. Op weg daar naartoe geef ik je nog iets mee:

Laat je stem horen
Laat je ogen stralen
Laat je hart spreken
Laat je handen verbinden
Laat je voeten dansen
En lach van oor tot oor

Je bent vrij...

Liefs van mij